نه دلم میخاست به فاصله ی ساعاتی از آخرین پست قبلی نوشته ی دیگری را بنویسم اینجا، نه وقتم فرصتش را می داد. اما همزمانی چند اتفاق -که آنقَدَر مشابه ش در این چند روز افتاده که شده جز موارد پیش بینی شده برایم تا رفتاری غیر منتظره - وادار کردم شده به اندازه چند خطی، حتی در هم، بنویسم. نمیخاهم نوشدارو ای نوشته باشم بعد  از مرگ قطعی سهراب  که این طوری تک به تک کلمه ها و جمله هایی که می نویسم بوی گند ِ توجیهی را به خودشان می گیرند که خاندنش تا اخر جز بهم زدن حال خانندگانش سودی را هم به نویسنده اش نمی رساند.

اتفاقی نبود. یعنی اگر هم بود شبیه به آتش فشانی بود خاموش.  تمام گدازه ها و مذاب داغش ریخته بود داخل ش . از دود گه گاهی که از قله اش بیرون می زد تنها می فهمیدم که هست، بی آنکه متوجه داغی درون آن غول ِ سراسر سوز باشم. و بدانم که یک روزی عصیان می کند، نعره می کشد و من را می سوزاند، تماما!

 شاید شروعش با صبح 5 شنبه بود. همان صبح  لامصبی که مجبور شدم اس ام اسی بزنم : " متاسف ام  اما نمی تونم که بیام " و بعد تر بفهمم که چقدر دوست قدیمی برای میهمانی کوچک دو نفری مان که قرار بود از صبح همان 5 شنبه باشد و شبش هم ختم بشود به رفتن خانه ی استاد و دیدن دوستان قدیمی، زحمت کشیده و تدارک دیده است و بیشتر از تمام خریدها - بیرون رفتن ها و مرتب کردن خانه شان چقدر ذوق داشته که به تمام اهل خانه شان زنگ زده و گفته: فردا دوستم،- فلانی - میهمان ِمن است. بعد من ماندم و رنج خجالت و شرمندگی از نرفتن. که تمام برنامه ها و مهم تر ذوق ش را لایه گره ی یک اس ام اس کور کردم. توضیحم برای نیامدن هم دوست قدیمی را حتی اگر قانع  کرد دل رنجونده و شکسته اش را مرهمی نداد که نداد. بعد از یکی - دو اس ام اس - تلفنی و صحبتی دوباره سکوت شد و سکوت. چند وقت قبل تر از دوستان مدرسه ای تماس و تلفن که بیا خانه مان یک روز حتمن و حتی ادرس خانه شان را هم فرستاد و بازهم بی جواب رفت جز لیست های پاسخ داده نشده ی این خراب شده ی گوشی ام. و بعد هم دوباره سکوت. و بعد دوباره پیشامد اتفاق های مشابه تا همین امروزی که امد و کاش که نمی آمد و شب بیشتر بلد بود تحمل کند یا من بیشتر برای در خاب ماندن اصرار می کردم.همین امروزی که  وقتی از خاب بیدار می شوی و اولین اس ام اس رو باز می کنی از استاد عزیزت که برایت فرستاده: " بی معرفت یه اس ام اسم زحمتی نداره یعنی فراموش شدم؟!" و اولین ایمیلی که دریافت می کنی خداحافظی دوستی باشد از تو به دلیل ِ!! نوشته بود - یا بر داشت من این طور بود - بی معرفتیت. و این درست همان لحظه ست ! همان لحظه ای که آن آتش فشان ِ داغ ِ مذاب شده که گه گاه دودش را به هوا می داد تا متوجه ت کند که روزی به اتش می کشاندت، توی ِ بی هوا هم متوجه اش نبودی حتی! همان غول، که سرتا به سرش را خشم - تنفر - ناراحتی گرفته و داغی اش بالا زده ، شروع کرده است به فوارن . می سوزاند تو را تا همه وجودت.

آوار می کند تمام خرابی های تلخ این شش ماه را می ریزاند روی سرت و تا ذره به ذره ی داغشان را توی دلت تازه نکند ، جلوی چشمانت نیاورد، دست بردار سرت نمی شود. اما کاش بعد همه سختی های کشیده این طور نمی شد که به تاوان قضاوت ها دستت را بگیرند ببرندت تا مرز فراموشی و خداحافظی. تاوان بی رحمانه ایست.

کاش حداقل یک بار و تنها هم یک بار- که همین یک بار کفایت این قضیه را می کند- می پرسیدند مرگت؟ دردت چیست که جواب نمیدهی!تا شاید حداقل در امان می موندیم  از خطای ادارکی که تا همیشه گرفتار اشتباهاتش هستیم. تا یادِ هم، به تیغ همان خطا  بریده نمی شد. فکر میکردم پست قبلی حرفای نزده ام را می زد که نوشته بودم غریبه ها و نگاهاشان خوبی این را دارند که بی پشت وانه ی شناخت قبلی تو را می سنجند و تو دلت برای آن نگاه و حرفش حتی اگر درست هم نباشد درد و سوزی را نمی کشد. فکر میکردم حداقل آنهایی که بیشتر می شناختنم  دیگر از شمار آنهایی که می آیند تا ردّم را -رد ّدلم را- از روی نوشته های بلاگم بزنند، نیستند که وقتی می نویسم " لامصب دلم برایت  تنگ شده " این "تو" را نگیرند به تویی که ان دیگری ام هست، بفهمند که این "تو" با خوده توی لامصب است، با شما لامصب ها.  کاش حداقل فکر می کردم و یا می شد الان هم فکرم را خوش بکنم که انهایی که روزی می شناختنم و امروز واقعا هم نمی شناسندم وقتی نوشته ام ، حرف هایم را می خانند، می خانند  و می فهمیدنم . شاید همین است که دیگران (نمی دانم باید نوشت آشناها یا همان دیگران!) تا می بینندم اولین جمله ی بعد از سلامشان می شود چقدر تغییر کرده ای ؟! چقدر لاغر شده ای؟! لاغر که بودی البته! چه طوری لاغر کردی؟ بعد وقتی می خندیدی ُ بهانه ی خوبی هم داری که بگویی شش ماه کار و بی خابی و دوندگی. و یک لبخندی که یعنی خب دیگه لاغر شدم همین طوری! بگذر. کس هایی  که در پی لاغر تر شدن بودند و فکر می کردند که فرمول و رمز خاصی دارد این لاغری، یک دفعه ای هیجانی تر می پرسیدند که نه !خب دقیقا چه کار کردی؟! بی جواب سر می انداختم پایین و می گفتم من لاغر شدم نه این که لاغر کرده باشم! بعد هم سکوت و خداحافظی. تا همین اخرین سه شنبه ی دیدار با یکی از دیگران نسبتا قدیمی و دوباره این موضوع، که تنها دیالوگ تکراری مزخرفی ست که می شنوم  . رویم نمی شد توی چشماشان نگاه کنم بگویم آدم ها ، معادله ها را بهم میریزند، به راحتی! وقتی تمام دردها را توی خودشان جا می دهند وزن کم می کنند، یک دو سه چهار و پنج و شش و هفت و هشت!!! رویم نشد بگویم اصل قضیه را!

 عذرخاهی کردن نه توجیهی می شود برای کم کاری ها و قصور ها نه مرهی می شود برای دل های شکسته . اما عذرخاهی کردن در لایه به لایه پنهانی خودش این را می گوید که  قبول دارم که دلت را شکسته ام حتی اگر مرهمی برایش ندارم. یعنی قبول اشتباه رفته و خطای کرده.

حالا همین حالا باید به خیلی ها خیلی ها که دراین مدت اس ام اسی - تلفنی -حضوری- میلی، جز همین ماجرای هستند سر فرود بیاورم و تعظیمی کنم و بگویم : عذرخاهی بایت همین تقصیر. 

 [آخ ...]

* نمی دانم جواب خداحافظی ها هم واجب است یا نه! و چقدر گناه به هوای جواب ندادن به خداحافظی ها به گردن دارم!

* خلاف عادت این جا بود این نوشته، از این بابت هم عذرخاهی.